Walang ligaw na tradisyonal. Sa halip na magdala ng mga bulaklak, naghanda si Lam-ang ng isang barko na puno ng ginto at alahas. Naglayag siya patungo sa bahay ni Ines—na napapalibutan ng isang libong tagapagbantay at isang napakalaking puno ng kawayan na gumuguho kapag may lumalapit na hindi karapat-dapat.
"Hindi pa tapos ang aking kwento," sabi niya, sabay yakap kay Ines.
Sapagkat si Lam-ang ay hindi lamang isang bayani; siya ay isang paalala na ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa laki ng kalamnan, kundi sa tibay ng puso—at sa kakayahang bumangon muli, kahit na mula sa mga buto. biag ni lam-ang tagalog story
Habang siya ay nangingisda sa ilog kasama ang kanyang mga kaibigan, biglang lumitaw ang isang higanteng berkakan (isang buwayang halimaw). Sinunggaban nito si Lam-ang at sa isang kisap-mata, nilamon siya nang buhay.
Noong unang panahon, sa may pampang ng majestic Ilog Nalbuan sa Ilocos, may mag-asawang pinagpala—sina Don Juan at Namongan. Matagal na silang nanalangin para sa isang anak. Kaya nang mabuntis si Namongan, buong bayan ang naghintay sa pagsilang ng kanilang tagapagmana. Walang ligaw na tradisyonal
At kahit na siya ay pumanaw na sa kalaunan (tulad ng lahat ng tao), ang kanyang kwento ay nanatili—kinakanta ng mga kannaway (manggagawa sa bukid), isinasalaysay ng mga lolo’t lola sa kanilang mga apo sa tahimik na gabi sa probinsya.
Tinawag niya ang kanyang tandang—ang nagsasalitang tandang na siyang nagpapakita ng kapalaran. Pumailanglang ito at tumilaok nang pitong beses. At sa bawat tilao, ang mga buto ay nagsimulang gumalaw. "Hindi pa tapos ang aking kwento," sabi niya,
Ngunit bago pa man manganak si Namongan, nagpaalam si Don Juan upang sugurin ang mga katutubong Igorot na laganap ang pang-aapi. "Huwag kang mag-alala, mamahalin ko," sabi ni Don Juan. "Babalik ako bago mo pa makita ang ating anak."